خدایا کمک کن :

                             تا   باور تیره خود شوئیم 

                             و دل از هرچه سیاهی است

                             رها سازیم

                            تا   راز لبخند بیاموزیم

                           و گل لبخند به مهمانی لبها ببریم

                             تا   سکوت

                            جای خود را به هم آوایی بخشد  و 

                            دشنام  ، مبدل به سلام

                             تا  غزلی از جنس محبت بسراییم

                             بیفشانیم بذر امید ، 

                             به دشت دل هم

                             تا  به یلدای زمستانی و تنهایی هم

                            یک بغل عاطفه گرم  

                            به مهمانی دلها ببریم

                             تا  بیاموزیم

                             شستن اشک از چشم 

                             بردن غم ازدل

امروز پس از مدتها فرصتی دست داد تا در خیــابانهای شهر گشتی بزنم . خیابانهای شهرمان روز

 شلوغی خود را میگذراند گویی تمام ســــبزواری ها ازتمام نقاط به شهر خود آمده اند آنچنـــان

شور زندگی در همشهریان دیده میشد که گویی قرار است فقط امروز را زندگی میکنند !!.

امیـد بآنکه هر روز سال را افراد فقط زنده نباشند و همواره زندگی کنند ،

 شاد باشند و شادی ببخشند .

سبزواری ها آنرا هنوز بنام چهار راه آدرس میدهند .   این دو خیابان حدود ۶۰ سال قبل به سبک

امروزی آسفالت شد . ( تاقبل از آن سنگفرش بوده است ) . در سال ۱۳۴۸ مزین به چراغ راهنما

و خطکشی عابر پیاده شد ( آنزمانیکه هنوز عصر دوچرخه و درشکه بود ) . و از همان زمان هنوز

تغییری اساسی نکرده است .