یادم میاد از قدیما وقتی که از بزرگترای خودم میشنیدم که " سبزی یوم ، سبزی خادما " یا " خیالوم خیال خادما "و یا " ناروم نار خوسروگرد " خلاصه این " خادما خادما ( خودمان ، خودمان ) " یه جورایی حسی نوستالژیک برایم به ارمغان آورده که اون روز به روز بیشتر خوشم میاد و امروز که طبق معمول دنبال رد پایی از سبزوار و سبزواری ها در دنیای مجازی می گشتم به مطلبی تحت عنوان " انار در بیابان " (Pamogranates in the desert ) بر خوردم که برای از قول یک توریست به تعریف انار خسروجرد پرداخته بود . برای تقویت اون حس بدم نیومد که مطلب اونو برای شما نقل و عکس زیباش رو براتون درج نکنم .

عباس سليمي نمين متولد 1333 در سبزوار دارای درجه لیسانس مهندسی الکترونیک از انگلستان . وی روزنامه نگار باسابقه اي است. در روزنامه هاي مختلف، سردبيري و مديرمسئولي را عهده دار بوده. هم انگليسي، هم فارسي. در روزنامه هايش تلاش كرد تا بي طرفي پيشه كند، اما هر از گاهي عهدش را شكسته است. با جسارت است و همين جسارت باعث شد كه در يازدهمين جشنواره مطبوعات كه بسياري از همفكرانش آن را تحريم كرده بودند شركت كند و اتفاقاً «برنده» هم شود. جسارت هم از آن لحاظ كه يك «مدير مسئول» در جشنواره اي كه بسياري از خبرنگاران شركت مي كنند حضور يافت و هم در يك جشنواره تحريم شده.

اكنون رئيس مركز مطالعات و تدوين تاريخ ايران است. خودش مي گويد به هيچ نهاد دولتي وابسته نيست و يك NGO، به معناي حقيقي كلمه است. رئيس مركز مطالعات «تاريخ» قاعدتاً بايد از حافظه خوبي برخوردار باشد كه نقل خاطراتش با ذكر جزييات كامل بيانگر اين مدعاست.

عباس سليمي نمين شفاف سخن مي گويد، عقايدش را بيان مي كند و از بيان آن بيمي ندارد. اين ثمره همان جسارت است. جسارتي كه او را واداشت تا پس از جشنواره مطبوعات به دعوت «عيسي سحرخيز» به انجمن صنفي روزنامه نگاران رفته و در ميان متحصنين به بيان نظراتش پرداخت و همين بيان نظرات اعتراض بسياري را نسبت به حضور او برانگيخت.

یکی از استادان بنام صنعت بیمه کشور و از جمله قرآن پژوهان معاصر ایران محسوب می شود. پدرش علی اصغر نام داشت و پدربزرگش ملامـــــحمدحسن سالک بیهقی (1265-1347هـ.ق) ، شاعر طنزپرداز نامی سبزواری در دوره قاجاریه و جد پدری اش معروف به حاج فرنگی بود.

جدّ مادری وی یعنی پدر مادر مادر استاد عادل نیز مردی عالم و دانشمند به نام ملا ابوالقاسم بن احمدخان، معروف به «جناب قندهاری» و از فضلای قندهار بود که به زبان عربی تسلط داشته و در بیت المقدس و مکه به تدریس ادبیات عربی می پرداخته و کتابی با عنوان «ترجمان قرآن» در ترجمه لغات قرآن به فارسی سره داشته است. نسخه خطی این کتاب در نزد استاد محمود عادل است.
عادل سبزواری در آذرماه سال 1294شمسی در سبزوار دیده به جهان گشود. اما جهان روی خوش به او نشان نداد و مادرش در بدو تولدش چشم از جهان فرو بست. پدر نیز حق پدری بجا نیاورد و بناچار سالک بیهقی، محمود را به دایه سپرد. در دو سالگی عبدالله دایی اش که در بجنورد زندگی می کرد، محمود را به آنجا برد و سرپرستی اش را به عهده گرفت و زیر نظر او مقدمات ریاضی را فراگرفت.